In 1980 kocht mijn vader een van de eerste computers voor thuis, de
Commodore 64. Het was een soort dik toetsenbord dat je op een tv kon aansluiten. Om spellen te laden zat er een cassettespeler bij. Veel spellen hadden we niet. Ik herinner me een ski-spel, waarbij je konijntjes moest ontwijken, en een ruimtespel, wat erg moeilijk was. Later was er ook een soort primitieve tekst adventure van In de Ban van de Ring.
Het gebrek aan spellen was een van de sterke punten van de Commodore64. We gingen onze eigen spelletjes programmeren. Ik herinner me niet zoveel van het spelen van die zelfgemaakte spellen, maar ik kan me nog wel goed de opwinding van het programmeren herinneren! Het voelde als magie! Door het intypen van de juiste formules kon ik bepalen wat er op het scherm gebeurde.
In 1995 laadde ik samen met Johan voor het eerst
een internetpagina. Het was iets over Batman, en was een grijze pagina met knipperende plaatjes. De opwinding over het via de telefoonlijn en een modem toegang hebben wat iemand in Amerika geschreven had was groot, en het gevoel iets magisch mee te maken was terug.
In 2006 las ik een artikel in het NRC over zogenaamde FabLabs. Met een aantal digitaal aangestuurde productiemachines kon een werkplaats worden ingericht, waarmee je
'almost anything' kon maken. Dat wilde ik ook in Nederland! Een spannende tijd volgde waarin ik met Frank Oxener en Dirk van Vreeswijk lobbyde om
FabLabs van de grond te krijgen in Nederland.
November 2013 bezocht ik de
Maker Faire in Hengelo met mijn twee jongste kinderen, Kuno van 9 en Evan van 6. Wat een feest om zoveel mensen zo creatief met techniek bezig te zien! Races tussen voertuigen gemaakt van doe-het-zelf apparaten zoals een boor of een schuurmachine. Soldeerworkshops voor Kuno en Evan. En... een stuk of wat 3D printers. In het begin van de FabLab tijd had ik ze ook al wel gezien, maar toen kosten degenen met aanvaardbare kwaliteit nog tienduizenden euro's, en degenen die betaalbaar waren, konden nauwelijks herkenbare objecten printen. Maar nu werden er voor onze ogen begeerlijke felgekleurde plastic speelgoedjes geprint. De kinderen werden er onweerstaanbaar door aangetrokken. De magie van het scherm had zich uitgebreid naar de fysieke wereld.
Maart 2014. Ik ga mee doen aan een
workshop van het FabLab in Utrecht, Protospace, om in 3 dagen een
eigen 3D printer in elkaar te zetten.
3D printen is cool, 3D printen is gaaf. Maar je print voornamelijk vorm. Nog leuker wordt het natuurlijk als je daar enige intelligentie aan kan toevoegen. Een auto printen is leuk. Maar een afstandbestuurbare auto maken is natuurlijk nog weer cooler. Daar heb je dus iets van computertechnologie voor nodig. Nu heb je al heel veel mogelijkheden in een klein computertje, zoals de Raspberry pi of Arduino. Arduino is een kleine open source microcontrolller, ontworpen voor kunstenaars, hobbyisten en andere creatievelingen om objecten interactief mee te maken. Ze zijn te programmeren met iets wat gebaseerd is op C.
Op 29 maart is er een leuk evenement in Amsterdam, een Arduino Show & Tell dag. Het evenement is gratis toegankelijk, biedt interessante praatjes, en aan het eind van de dag een Arduino workshop. Dat laatste kost wel geld, maar voor 29,- euro krijg je ook nog een Arduino mee naar huis, dus dat lijkt me een koopje.
